Banat je geografski region, administrativno podeljen između Srbije, Rumunije i Mađarske. Istorijska prestonica Banata je Temišvar, koji se danas nalazi u Rumuniji. Srpski deo Banata je uglavnom lociran u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini (Veoma mali deo Banata administrativno pripada gradu Beogradu). Na teritoriji Vojvodine, Banat je administrativno podeljen na okruge: Severnobanatski, Srednjobanatski i Južnobanatski. Najveći grad srpskog Banata je Zrenjanin (79.545), a ostali veći gradovi su: Pančevo (76.110), Kikinda (41.825) i Vršac (36.001).

U II veku Banat je bio sastavni deo rimske provincije Dakije. Na prostorima Banata, Sloveni, preci današnjih Srba, prvi put se pojavljuju u IV veku, dok se prva masovnija naseljavanja dešavaju početkom VI veka.

Osnivanjem mađarske kraljevine, Banat oko 1028. godine, potpada pod mađarsku vlast i tako ostaje do 1552. godine kada ga preuzimaju Turci.
Oko polovine 16 veka zapadni, ravni Banat bio je etnički dominantno srpski. Iz toga doba na teritoriji Banata su poznate srpske episkopije: lipovska, vršačka, bečkerečka i temišvarska. 1594. godine, podigli su Srbi u Banatu pod vođstvom velikobečkerečkog vladike Todora takozvani Banatski ustanak, koji se nesrećno završio, a vladika biva uhvaćen i živ odran od strane Turaka.

Pošto je Austrija izbacila Turke iz Banata, vojno ih porazivši, od (1718.), požarevackim mirom, Banat je ureden kao vojnicka provincija pod imenom tamiškog Banata, te je podeljen na 11 okruga. Marija Terezija izuzima 8 okruga iz nadležnosti vojnih vlasti, te uvodi civilnu administraciju (1741), dok je od ostala 3 okruga, kasnije (1768—1773) uspostavila banatsku vojnu granicu. Banatska provincija je ukinuta 1778 i prikljucena Ugarskoj (u to vreme austrijskoj provinciji).

Posle razvojacenja pomoriške i potiske granice , mnogi Srbi su se preselili u Banat i naseljeni su u mesta pored Tise. Prilikom stvaranja banatske vojne granice nisu ušli u njen sastav severni delovi današnjeg Banata, a Srbi su zbog toga bili nezadovoljni. Da bi stišala nezadovoljstvo Srba, koji nisu ušli u sastav granice 1774, formirala je Marija Terezija veliko-kikindski okrug (distrikt), koji se sastojao od 10 opština, i to: Velika Kikinda, Mala Kikinda, Karlovo, Kumane, Karaš, Obilicevo (Josefovo), Srpski Krstur, Vranjevo, Melenci i Mokrin. U to doba u Banatu se vec sprovodila snažna kolonizacija Nemaca.

1849 stvorena je nova austrijska oblast »Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat«, koja je, pored delova Backe i Srema, zauzimala i citav Banat (izuzimajuci vojnu granicu). Glavni grad je bio prvo u Sremskim Karlovcima, pa u Zemunu, Velikom Beckereku i na kraju u Temišvaru.

1860 ukinuta je Vojvodina, 1873 razvojacena je banatska granica, 1876 prestao je da postoji kikindski okrug, te je citav Banat podeljen na tri županije: torontalsku, tamišku i krašovsku i podreden centralnoj državnoj ugarskoj upravi. Od Austro-Ugarske nagodbe (1867), Ugarska pocinje da sprovodi snažnu kolonizaciju Madara u Banat. 1918. se zapadni Banat, kao deo Vojvodine, ujedinjuje sa Srbijom. 1919. povucena je demarkaciona linija izmedu Rumunije i Kraljevine SHS, a kasnije su naknadno ucinjene još neke korekcije (Modoš, Pardanj).

Prema popisu, koji je sprovela Kraljevina SHS (31/1 1921.), Banat je imao 9.776 km2 i 582.571 stanovnika (od toga 3.940 vojnika), od kojih je bilo Srba oko 240.000, Slovenaca 2.139, Ceha 2.081, Slovaka 15.544, Rusina 6, Bugara 2.277, Poljaka 70, Rusa 2.369, Madara 102.104. Nemaca 138.292, Jevreja 4.690, Albanaca 375, Turaka 91, Rumuna 72.305, i ostalih oko 4.000. Po veroispovesti je bilo: pravoslavnih 310.846, katolika 225.000, grko-katolika 1.649, evangelista 39.210, muslimana 697, drugih 69, bez veroispovesti 590.